Czasem mam jazdę zapomnieć o wszystkim

kupić bilet do nikąd i spakować walizki

odnaleźć nową przestrzeń, ta mnie dusi czasem

ale chyba czasem tak być musi

czasem się zamykam, nie ma mnie dla nikogo

wsłuchuję w ciszę i nie kiwam wtedy głową

zamykam w sobie by móc się otworzyć

i rozmawiam z tym, który to wszystko stworzył

Czasem mam akcję, patrzę za okno

a tam deszcz pada i ulice mokną

wtedy boję się o jutro, przeraża mnie nie pewność

choć nie raz mówiłem jest mi wszystko jedno

czasem czuję się tu jak outsider

twojej recepty na życie nie chcę sam znajdę

znam prawdę o sobie i konsekwencje

wiem, nie zbuduje nic bez poświęceń



Wciąż wierzę w ludzi jak Vienio

nawet gdy czasem widzę jak pozmieniał ich pieniądz

tak na nich patrzę i nie wierzę oczom

ja nie muszę mieć za co żyć, muszę mieć po co

chcę dać im szansę, daję im słowa

bo sam mogę kiedyś tej szansy potrzebować

może jutro spojrzę w lustro

spytam czemu zawiódł instynkt, górę wzięła pycha

czy jesteśmy tu by karmić jego

a może świat potrzebuje nas bardziej niż my jego

męczy mnie ignorancja i hipokryzja

choć nie jestem święty muszę to przyznać

czasem pokusy uśmiechają się zdradziecko

ja pod presją bezradny jak dziecko

pocą się dłonie już nie jestem odważny

wiem, to moja cena za dar wyobraźni



I tak siedzę sam a za oknem moknie Praga

to jest ten moment by ze sobą porozmawiać

tysiąc myśli, wątków, w głowie bałagan

czasem myślę, że nie zdążę i tego nie poukładam

ej, nie chcę już odkładać do jutra

a codzienność stawia pod ścianą i krzyczy zrób tak

czasem czuję, że trzyma mnie w szponach

wtedy chciałbym mieć siłę, być ponad

jak mnie widzi świat to bez znaczenia

gdy bardziej niż opinii boję się sumienia

i teraz gdy stoję z nim w oko w oko

wiem, nie ucieknę, bo nie ma dokąd

zbieram resztki uczuć, tyle ich zostało

i ponoszę klęskę chcąc je złożyć w całość

przegrywam dziś lecz nie minie sto dni

wrócę tu i wygram by to sobie udowodnić